ما براي رسيدن به پيروزي فوج فوج از خوب ترين و محبوب ترين سربازانمان را در تمامي جبهه ها از دست مي دهيم.دلاوران را..مومنان را..پاكبازان را..و شايد آن ها را كه اگر مي ماندند مي توانستند جهان را عوض كنند..

تو هرگز نمي تواني در يك نبرد سهمگين با شاگردان سخت شرور شيطان رو به رو شوي و در امتداد نبردي مداوم و سر سختانه حتي يك سرباز هم از دست ندهي .

عزيز من!از دست رفتگان ..بزرگ اند و عزيز اما تو حق نداري كه به عزاي ابدي ايشان بنشيني زيرا در مقابل آن ها كه در نيمه راه مانده اند يا كشته و مفقود شدند و در برابر چشمان حسرت زده ي تو پرواز كردند و رفتند بسياري از سربازان تو نيز به پيروزي رسيده اند و بسياري خواهند رسيد.اگر نه در زمان تو..

در زمان فرزندان تو..و باز عزيز من!ما مجاز نيستيم كه در ماتم آرزوهاي بر باد رفته ي خويش بنشينيم و مويه كنان قصه هاي سوك انجامي از شكست هاي ذره بيني خود بسازيم و تحويل ديگران بدهيم.براي يك سپاه حتي اگر يك سرباز هم به پيروزي برسد اما آن پيروزي واقعي..عميق..ماندگار و معتبر به اعتبار يك آرمان باشد كافيست.

اگر بتواني به سادگي و صفاي يك كودك اعتقادي خالصانه داشته باشي به اينكه دنيا با تو آغاز نشده و با تو به پايان نمي رسد  ديگر مشكل چنداني براي تو كه بار سنگين آن همه رويا و آرزو را شب و روز به دوش مي كشي باقي نخواهد ماند.و همين اعتقاد تو را موظف مي كند كه آرزوهاي به انجام نرسيده اما گرانقدر خود را به فرزندانت و فرزندان سرزمينت و فرزندان جهان بيني ات بسپاري...اگر اين چرخ بعد از من و تو خواهد چرخيد كه بي شك خواهد چرخيد...

بگذار دليلي يا دلائلي براي خوب چرخيدن در اختيارش بگذاريم.يادت باشد!همه ي آرزوهاي بزرگ متعلق به من و تو نيست تا بخواهيم به همه ي آن ها يكجا برسيم و چيزي براي آيندگان نگذاريم.دنياي بي آرزو دنياي خوف انگيزي ست و انسان بي آرمان انساني حقير..بسيار حقير..و بسيار حقير...

ابوالمشاغل نادر ابراهیمی